Frankofil

De Gaulle'a ślady na ziemiach polskich

przez

, 05 luty 2012 o 19:39 (616 Odwiedzin)

Mówiąc o związkach de Gaulle'a z Polską, najczęściej przywołuje się dwa fakty:,

1. Jego pobyt w Polsce, w ramach francuskiej Misji Wojskowej, w okresie wojny polsko - bolszewickiej 1920 roku. Kapitan [na czas pobytu w Polsce awansowany do stopnia majora] De Gaulle, prowadził wykłady taktyki w szkole wojskowej w Rembertowie, a w okresie poprzedzającym Bitwę Warszawską został przydzielony do sztabu gen. Rydza - Śmigłego, na front południowy [między Puławami, a Lublinem]., W Polsce de Gaulle przebywał do stycznia 1921 roku, rezydując w większości w Kutnie, uczestnicząc w życiu towarzyskim Warszawy, oraz będąc stałym klientem... cukierni Blikle'go, W uznaniu zasług dla państwa polskiego, w przełomowych dniach lipca - sierpnia 1920 roku, został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy [Dekret Naczelnego Wodza nr 2965/26.01.1922r.]., De Gaulle czasowo wcielony do Wojska Polskiego, odrzucił propozycje pozostania w nim na stałe i powrócił do Francji. Jak potoczyłyby się późniejsze losy Francji, gdyby wówczas postąpił inaczej?

2. Jego wizytę już jako Prezydenta Republiki w Polsce, a zwłaszcza w Zabrzu [9.09.1967r.], w którym wygłosił słynne, osadzone w innych realiach politycznych Europy słowa: "[...] Niech żyje Zabrze, najbardziej śląskie ze wszystkich śląskich miast, czyli najbardziej polskie ze wszystkich polskich miast [...]".

Warto przywołać jeszcze inne, mniej znane fakty z biografii Charles'a de Gaulle'a związane z Polską.

Po pierwsze, był wielkim admiratorem Marszałka J. Piłsudskiego, co potwierdził swego czasu J. Giedroyć. Znał przemówienia i pisma Piłsudskiego wydane po niemiecku. Nawiązaniem do idei Konstytucji Kwietniowej i jej ducha, miała być zresztą francuska Konstytucja V Republiki., Po drugie, de Gaulle w 1920 roku nie był tylko w Warszawie. W ramach francuskiego kontyngentu wojskowego, w okresie Powstań Śląskich i polsko- niemieckich sporów o Górny Śląsk, nadzorował granicę polsko - niemiecką w Bieruniu [gdzie mieszkańcy jeszcze po latach, doskonale go pamiętali i dobrze wspominali, a których odwiedził - entuzjastycznie witany - w czasie swojej wizyty w Polsce w 1967 roku]., Po trzecie wreszcie, De Gaulle był więźniem Nysy [Neisse] w 1916 roku, podczas wojny niemiecko - francuskiej, w efekcie ran odniesionych pod Verdun i dostania się do niemieckiej niewoli. W twierdzy nyskiej był drugim słynnym Francuzem - jeńcem, po Marii Joseph'ie de Motier - markizie La Fayette [1794]. W Nysie de Gaulle zaprzyjaźnił się między innymi z jeńcami rosyjskimi, wśród nich z Michaiłem Tuchaczewskim, późniejszym Marszałkiem Związku Radzieckiego.

- Poleć ten post na
- Digg
- Del.icio.us
- Technorati
- Twitter

azer uważa że ta wiadomość jest przydatna.

Tagi: de gaulle, francja, frankofil, polska, zbigniew mendel

Kategorie: ‎ Aktualności , ‎ Czas wolny , ‎ Turystyka , ‎ Kultura

Wyślij na e-mail wpis na blogu

« Poprzedni Strona główna Następny »

Komentarze

azer - 05 luty 2012 21:32
Z moich dociekan wynika, ze De Gaulle po odkryciu planow ucieczki z Nysy przeniesiony zostal do Szczucina (1916), tam wlasnie przebywal z setka jencow rosyjskich oraz 50 innymi Francuzami, po trzymiesiecznym pobycie, za kolejna probe ucieczki (podkop), zostal odeslany do Bawarii do obozu o podwyzszonym rygorze.
Odnoszac sie jeszcze do Panskiej konstatacji w p.1 to mozna rownie dobrze spytac -
Jak potoczyłyby się późniejsze losy POLSKI, gdyby wówczas postąpił inaczej?

W Punkcie 2, ten slynny cytat odnosnie Zabrza, tylko w jego ustach mogl miec uzasadnienie. Mysle, ze zaden inny zagraniczny polityk, maz stanu, nie znal lepiej polskich realiow. Przynajmniej na tyle na ile to bylo mozliwe w tamtych czasach.
Tu dorzucam filmik z fragmentem przemowienia z 67 roku, kiedy to De Gaulle mowi po polsku:
Frankofil - 05 luty 2012 22:48
Tak to prawda, że de Gaulle był przez trzy miesiące więźniem Szczucina. Zresztą w tym kontekście miejsc związanych z de Gaulle' m w Polsce jest więcej. Na przykład przebywając w okolicach Kutna De Gaulle musiał odwiedzić Walewice, miejsce ważne dla Francji, w którym urodził się syn Napoleona I i Marii Walewskiej Aleksander Colonna Walewski [1810 - 1868], późniejszy Minister Spraw Zagranicznych Napoleona III.
Interesującą byłaby też opowieść o salonach warszawskich, zwłaszcza z okresu z przed zaręczyn z Panią Yvonne Vendroux.
Noszę się z zamiarem napisania o śladach de Gaulle w Polsce i Jego związkach z naszym krajem - jak i z Polakami, czy Francuzami polskiego pochodzenia w szerszym wymiarze w niedalekiej przyszłości
Co do potencjalnych konsekwencji przyjęcia obywatelstwa polskiego i pozostania w wojsku polskim, szanse de Gaulle na odegranie znaczącej roli w Polsce byłby raczej niewielkie. Zdaję sobie sprawę, że to czysta spekulacja, ale w Polsce karty były podzielone. De Gaulle mógłby odegrać co najwyżej rolę gen. Stanisława Maczka jako dowódcy 10 Brygady Kawalerii.
Za wnikliwą lekturę i uwagi, jak zawsze dziękuję.

azer uważa że ta wiadomość jest przydatna.
azer - 07 luty 2012 21:34
Przeczytalabym z zainteresowaniem Panska ksiazke na ten temat - mialabym pewnosc, ze oparta jest na wiarygodnych zrodlach a nie na przekonaniu, ze "dla dobra ogolu" lepiej pisac tak a nie inaczej. Z pewnoscia wie Pan o czym mowa.
Zdaje sobie sprawe, ze domniemane mozliwosci De gaulla w razie przyjecia przez Niego propozycji obywatelstwa polskiego i woskowych funkcji, w realiach miedzywojennej Polski bylyby raczej mierne ale mimo wszystko, opierajac sie na Jego charyzmie, na jego uporze i wierze w to co sluszne, mozna jednak popuscic wodze fantazji, nawet tej najtrudniejszej, bo politycznej, odcinajac sie oczywiscie, od wszelkiej masci nacjonalizmu czy fanatyzmu.

Czytam z zainteresowaniem Panskie wpisy/artykuly, mimo ze nie zawsze komentuje.
Frankofil - 07 luty 2012 21:59
Jest mi niezmiernie miło, że zechciała Pani wyrazić tak pochlebne opinie na temat tego co piszę. Deklaruję zarazem, że praca nad którą pracuję będzie rzetelną, a nie pisaną pod wymogi poprawności politycznej.
Podzielam w całej rozciągłości Pani pogląd, że Polska a i Francja potrzebowała i potrzebuje polityka o charyźmie de Gaulle'a, o strategicznym spojrzeniu w przyszłość, a równocześnie o tak nienagannym profilu etyczno - moralnym, stroniącego od wszelkiej prywaty.
Na marginesie, zastanawiam się gdzie dziś byłby de Gaulle w sensie wyborów politycznych, biorąc pod uwagę aktualny kształt francuskiej sceny politycznej i kluczowe elementy aksjologii głównych formacji.
Dziękuje że znajduje Pani czas i ochotę na zapoznanie się z tym co piszę. To dla mnie prawdziwe budujące i mobilizujące zarazem do dalszego doskonalenia, poszukiwania ciekawych tematów.
Łącze serdeczne pozdrowienia

Zbigniew Mendel

azer uważa że ta wiadomość jest przydatna.
rafiolino - 08 luty 2012 21:49
Napisał azer

Z moich dociekan wynika, ze De Gaulle po odkryciu planow ucieczki z Nysy przeniesiony zostal do Szczucina (1916), tam wlasnie przebywal z setka jencow rosyjskich oraz 50 innymi Francuzami, po trzymiesiecznym pobycie, za kolejna probe ucieczki (podkop), zostal odeslany do Bawarii do obozu o podwyzszonym rygorze.
Odnoszac sie jeszcze do Panskiej konstatacji w p.1 to mozna rownie dobrze spytac -
Jak potoczyłyby się późniejsze losy POLSKI, gdyby wówczas postąpił inaczej?

W Punkcie 2, ten slynny cytat odnosnie Zabrza, tylko w jego ustach mogl miec uzasadnienie. Mysle, ze zaden inny zagraniczny polityk, maz stanu, nie znal lepiej polskich realiow. Przynajmniej na tyle na ile to bylo mozliwe w tamtych czasach.
Tu dorzucam filmik z fragmentem przemowienia z 67 roku, kiedy to De Gaulle mowi po polsku:

Od zawsze twierdzilem i bede twierdzil ze Polska lezy w zlym,geograficznie, miejscu.
Wynikaja z tego faktu powazne konsekwencje ,od czasu kiedy nasz kraj siegal od morza do morza...
Na otarcie lez pozostaja nam dyplomatyczne gesty pod postacia wymawiajacych kilka zdan ,w naszym nielatwym jezyku,politykow lub obecnego papieza.